ပုရဒတ္တဇာတ်တော်

ပုရဒတ္တဇာတ်တော်

ရှေးပဝေဏ်တစ်ပါးက မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ကောသလတိုင်း သာဝတ္ထိပြည်သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတို့အား တရားဦးပေးတော်မူပြီးနောက်၊ ပုရဒတ္တဇာတ်ကို အောက်ပါအတိုင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

“မဟာရာဇာ မင်းမြတ်တို့သည် နန်းတော်အတွင်း၌ သာယာလှပစွာ နေထိုင်ကြသော်လည်း၊ နန်းတော်အပြင်၌ ရောက်ရှိနေကြသော လူအများတို့၏ ဘဝအခြေအနေကို မသိကြကုန်။ ထို့အတူ မင်းအဖြစ်ကို ရရှိတော်မူသော ဗာရာဏသီမင်းလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် နန်းတော်အတွင်း၌ အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ နေထိုင်တော်မူ၏။ မနက်တိုင်း မနက်တိုင်း အဖိုးတန်ရွှေခွက်ဖြင့် နို့၊ ပျားရည်၊ ထန်းလျက်ရည်တို့ကို သောက်တော်မူ၏။ နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း အမွှေးနံ့သာဖြင့် ဆေးကြောထားသော ပိုးထည်အဝတ်အစားတို့ကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ ရတနာအဆင်တန်ဆာတို့ကို ဆင်မြန်း၍ အလွန်တရာ သာယာအေးမြတ်သော နန်းတော်အတွင်း၌ စံပယ်တော်မူ၏။”

“ထိုအချိန်တွင် ဗာရာဏသီပြည်၌ ရွာတစ်ရွာရှိ၏။ ထိုရွာတွင် ပုရဒတ္တမည်သော လယ်သမားတစ်ဦးသည် နေထိုင်၏။ သူသည် အလွန်တရာ ဆင်းရဲမွဲတေသော လယ်သမားဖြစ်၏။ သူ့တွင် ဇနီးမယား မရှိ၊ သားသမီး မရှိ၊ အဆွေအမျိုး မရှိ။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ နေထိုင်၏။ သူ၏ နေအိမ်သည်လည်း သစ်ပင်ခက်၊ သစ်ပင်လက်တို့ဖြင့် အမိုးမိုးထားသော တဲငယ်ကလေး တစ်လုံးသာ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝတ်စုံမှာလည်း စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်ဟောင်းသာ ဖြစ်၏။ သူသည် နေ့စဉ် နံနက်ခင်းတွင် စပါးခင်းသို့ ထွက်၍ လယ်ထွန်၏။ နေဝင်ရီတက်မှ အိမ်သို့ ပြန်လာ၏။ သူ့တွင် စားသောက်ရန် အစာပင်လျှင် မရှိလောက်အောင် ဆင်းရဲ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အိမ်နီးချင်းတို့က ပေးသော ထမင်းအနည်းငယ်ဖြင့်သာ အသက်မွေးရ၏။”

“တစ်နေ့သောအခါ ပုရဒတ္တသည် လယ်ထွန်နေစဉ်၊ အလွန်တရာ တောက်ပသော ရွှေအိုးတစ်လုံးကို မြေကြီးထဲမှ တူးဖော်ရရှိလေ၏။ သူသည် ထိုရွှေအိုးကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ အံ့အားသင့် သွား၏။ ထိုရွှေအိုးသည် အလွန်တရာ တောက်ပ၍ အဖိုးတန်သော ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပုရဒတ္တသည် ထိုရွှေအိုးကို ယူ၍ မိမိ၏ တဲငယ်ကလေးသို့ ပြန်လာ၏။ သူသည် ထိုရွှေအိုးကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မသိ။ သူသည် ရွှေအိုးကို မြေကြီးထဲ၌ တူး၍ မြှုပ်နှံထား၏။”

“နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပုရဒတ္တသည် ထုံးစံအတိုင်း လယ်သို့ သွား၏။ လယ်ထွန်နေစဉ်၊ အလွန်တရာ ပညာရှိသော ရသေ့တစ်ပါးသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ကြွလာ၏။ ထိုရသေ့ကား အတိတ်ဘဝက ပုရဒတ္တ၏ အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်၏။ ထိုရသေ့သည် ပုရဒတ္တကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက် သွား၏။”

“‘အမောင် ပုရဒတ္တ၊ မင်းငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား’ ရသေ့က မေး၏။”

“‘အရှင်ဘုရား၊ မမှတ်မိပါ’ ပုရဒတ္တက ပြန်ဖြေ၏။”

“‘အမောင်၊ ငါကား မင်း၏ အတိတ်ဘဝက အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ငါကား ရသေ့အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဆင်းရဲမွဲတေစွာ နေထိုင်နေသနည်း’ ရသေ့က မေး၏။”

“‘အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ဆင်းရဲသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်တွင် စားသောက်ရန်ပင်လျှင် မရှိပါ’ ပုရဒတ္တက ညှိုးငယ်စွာ ဖြေ၏။”

“‘အမောင်၊ မင်းသည် ယမန်နေ့က ရွှေအိုးတစ်လုံးကို တူးဖော်ရရှိသည် မဟုတ်လော’ ရသေ့က မေး၏။”

“ပုရဒတ္တသည် အလွန်တရာ အံ့အားသင့် သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရသေ့က မည်သို့ သိရှိကြောင်း နားမလည်။”

“‘အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကား ရွှေအိုးတစ်လုံးကို တူးဖော်ရရှိသည် မှန်ပါ၏။ သို့သော် အကျွန်ုပ်ကား ထိုရွှေအိုးကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မသိပါ’ ပုရဒတ္တက အလွန်တရာ စိုးရိမ် စွာ ဖြေ၏။”

“‘အမောင်၊ မင်းသည် မစိုးရိမ်နှင့်။ ငါကား မင်းအား ကူညီမည်။ မင်းသည် ထိုရွှေအိုးကို ယူ၍ မင်းထံသို့ သွားလော့။ မင်းအား ထိုရွှေအိုးကို အဖိုးတန်သော စိန်၊ ပတ္တမြား၊ နဝရတ်ကိုးပါးတို့ဖြင့် လဲလှယ်ပေးလိမ့်မည်’ ရသေ့က ပြော၏။”

“ပုရဒတ္တသည် ရသေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက် သွား၏။ သူသည် ထိုရွှေအိုးကို ယူ၍ ဗာရာဏသီမင်းထံသို့ သွား၏။”

“ဗာရာဏသီမင်းသည် နန်းတော်အတွင်း၌ စံပယ်တော်မူစဉ်၊ ပုရဒတ္တ ရောက်ရှိလာသည်ကို အပ်ါတော်ခံရ၏။ မင်းကြီးသည် ပုရဒတ္တကို မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခေါ်တော်မူ၏။”

“‘အမောင်၊ မင်းငါ့ထံသို့ အဘယ်ကြောင့် လာသနည်း’ မင်းကြီးက မေး၏။”

“‘မဟာရာဇာ၊ အကျွန်ုပ်ကား လယ်ထွန်နေစဉ် ရွှေအိုးတစ်လုံးကို တူးဖော်ရရှိပါ၏။ ထိုရွှေအိုးကား အလွန်တရာ တောက်ပ၍ အဖိုးတန်သော ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား ထိုရွှေအိုးကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မသိပါ။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးထံသို့ လာရောက်၍ လဲလှယ်လိုပါ၏’ ပုရဒတ္တက အလွန်တရာ ရိုသေ စွာ လျှောက်ထား၏။”

“ဗာရာဏသီမင်းသည် ပုရဒတ္တ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ အံ့အားသင့် သွား၏။ သူသည် ရွှေအိုးကို မမြင်ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပုရဒတ္တကို စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။”

“‘အမောင်၊ မင်းသည် ထိုရွှေအိုးကို ငါ့အား ပြပါလော့။ ငါကား မင်းအား ထိုရွှေအိုးကို အဖိုးတန်သော ရတနာများဖြင့် လဲလှယ်ပေးမည်’ မင်းကြီးက ပြော၏။”

“ပုရဒတ္တသည် ထိုရွှေအိုးကို မင်းကြီးထံသို့ ပေးအပ်၏။ မင်းကြီးသည် ရွှေအိုးကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ တောက်ပ၍ အဖိုးတန်သော ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရ၏။ မင်းကြီးသည် ထိုရွှေအိုးကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မသိ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုရွှေအိုးကို နန်းတော် အတွင်း၌ ထား၏။”

“ထိုအချိန်တွင် ဗာရာဏသီမင်း၏ အကြံအစည်ကား အလွန်တရာ ဆိုးရွား လေ၏။ သူသည် ပုရဒတ္တ၏ ရွှေအိုးကို ရရှိပြီးနောက်၊ ပုရဒတ္တကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် ပုရဒတ္တကို ဖမ်းဆီး၍ ထောင်ထဲ၌ ချုပ်နှောင်လိုက်၏။”

“ပုရဒတ္တသည် ထောင်ထဲ၌ အလွန်တရာ ကြောက်လန့် သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ အသက်ကို မကယ်တင်နိုင်တော့ဟု ထင်၏။ ထိုအခါ ရသေ့သည် ပုရဒတ္တကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။”

“ရသေ့သည် မင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ သွား၏။ သူသည် မင်းကြီးအား ပုရဒတ္တကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်၏။ သို့သော် မင်းကြီးကား မင်း၏ အလွန်တရာ မိုက်မဲ သော အကြံအစည်ကြောင့် ရသေ့၏ စကားကို နားမထောင်။”

“‘ရသေ့၊ မင်းကား ငါ့အား အဘယ်ကြောင့် နှောင့်ယှက်သနည်း။ ပုရဒတ္တကား ငါ၏ ရန်သူ ဖြစ်၏။ ငါကား သူ့အား သတ်ပစ်မည်’ မင်းကြီးက အော်ဟစ်၏။”

“ရသေ့သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းနည်း သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ အဆွေခင်ပွန်းကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်၏။”

“ထိုအချိန်တွင် ရသေ့သည် အလွန်တရာ အံ့ဖွယ် အမှုကို ပြု၏။ သူသည် မိမိ၏ တန်ခိုးဖြင့် ပုရဒတ္တကို ထောင်ထဲမှ ထုတ်ဆောင်၍ ပရိသတ်ရှေ့မှောက်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်၏။”

“ပရိသတ်ကား အလွန်တရာ အံ့အားသင့် သွား၏။ သူတို့သည် ရသေ့၏ တန်ခိုးကို မယုံနိုင်။ မင်းကြီးကား အလွန်တရာ တုန်လှုပ် သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်၏။”

“‘ရသေ့၊ ငါကား မင်းအား မသိနားမလည်ခဲ့။ မင်းကား အလွန်တရာ တန်ခိုးကြီးသော ရသေ့ ဖြစ်၏။ ငါကား မင်းအား အဘယ်သို့ တောင်းပန်ရမည်ကို မသိ’ မင်းကြီးက အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့ စွာ လျှောက်ထား၏။”

“‘မင်းကြီး၊ မင်းကား နောင်မှ ဤသို့ မပြုပါနှင့်။ မင်းကား ပုရဒတ္တအား လွှတ်ပေးလော့။ မင်းကား ပုရဒတ္တအား အဖိုးတန်သော လက်ဆောင်များ ပေးလော့’ ရသေ့က ပြော၏။”

“မင်းကြီးသည် ရသေ့၏ စကားအတိုင်း ပြု၏။ သူသည် ပုရဒတ္တကို လွှတ်ပေး၍ အဖိုးတန်သော လက်ဆောင်များ ပေး၏။ ပုရဒတ္တသည် ထိုလက်ဆောင်များကို ယူ၍ မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်လာ၏။ သူသည် ထိုလက်ဆောင်များကို အသုံးပြု၍ အလွန်တရာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဘဝသို့ ရောက်ရှိလေ၏။”

“ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် တရားဟောတော်မူပြီးနောက်၊ ရဟန်းတို့အား ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ ‘ရဟန်းတို့၊ ထိုအခါက ပုရဒတ္တကား ယခုအခါ ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော အာနန္ဒာ ဖြစ်၏။ ထိုအခါက ဗာရာဏသီမင်းကား ယခုအခါ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဒေဝဒတ် ဖြစ်၏။ ထိုအခါက ရသေ့ကား ယခု ငါဘုရား ဖြစ်၏။’ ”

“ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အကျင့်သိက္ခာကား ပေးကမ်းခြင်း၏ အကျိုး ကို သိမြင်ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အလောဘ ဖြင့် ပြုသော ကောင်းမှုသည် အကျိုးများ သည် ဖြစ်၏။”